08 enero 2011

Los juegos del hambre

Ayer por la noche, acabé le leer Sinsajo, el último libro de la trilogía Los Juegos Del Hambre. La verdad es que quedé impactada, o estupefacta, la verdad no sé cual es el mejor adjetivo para describir mi sensación, pero de todas formas lo que importa es que esos tres libros me han llegado. Si, me han legado al corazón. Pocos lo han echo. Es verdad que todos los libros que he leído desde que descubrí lo maravilloso que es, son parte de mi, un recuerdo en lo mas intrincado de mi ser que se quedará ahí para siempre. También es verdad que algunos se quedan mas que otros, como una bandada de pájaros que emigra para escapar del frío, pero siempre hay algún pobre rezagado que se pierde. Bueno, en realidad eso es también una metáfora de la vida misma, los animales son una pobre metáfora de lo que los seres humanos somos.
Y llegados a este punto, ya os debéis estar cuestionando mi punto de cordura, así que, ¿porque no acabar lo empezado?
Para mi, cada personaje descrito en un libro es un alma humana. Todos hemos sido creados. Tos hemos crecido siguiendo unos patrones. Algunos mas, y otros menos, pero todos tenemos rasgos de nuestros creadores. Incluso los personajes de los libros. Por lo tanto, ahora hilando fino sobre un libro en concreto, Los Juegos del Hambre, me ha llegado al corazón. Porque sus personajes eran reales. Sufrían de verdad, reían de verdad, y amaban de verdad.


27 diciembre 2010

Imagine - John Lennon



Imagina que no hay un infierno debajo de nosotros...
Un simple fragmento de esta maravillosa canción, que realmente no necesita palaras para excusar su puesto en este blog, pues la letra lo dice todo. És solo que todo ser humano necesita una excusa para expresar un sentimiento, un suceso, un pálpito. Y eso, hace que deba apelar que estoy totalmente de acuerdo con Jonh Lennon. Nuestro mundo está lleno de muerte y guerras. Muertes, algunas causadas por enfermedades, que no se pueden evitar, pero otras, y son las que mas daño hacen a la humanidad, son por codícia, poder, possesión...Por querer ganar, por querer llegar primero a la meta, por querer avanzar y correr más que los demás en una larga carrera contínua. Y me viene a la mente un sabio escritor, que en su obra maestra relatava que tanto ricos como pobres, todos dejamos este mundo, tal y como llegamos a él. Que la muerte no entiende de poder. Lo que por cierto, me hace pensar en cómo si esa frase es cierta, ¿cómo puede resultar la muerte el centro del poder, su causa y su consequencia?

16 diciembre 2010

Futur, passat o present?

Avui escriuré en català, ja que és la meva llengua natural, i molt bonica.Em fa molta llàstima veure com persones catalanes rebutjen la seva llengua per por al que dirán. I això es pot associar a més coses a part de la llengua catalana. No ens en donem compte, però poc a poc anem perdent riquesa, en tots els camps semántics de la paraula, per culpa de l'absurda posició social, que alguns consideren massa important. I no estic segura de si som concients de que si seguim així, tot el que fins ara anomenàvem historia, es perdrà en els intrincats camins del passat, deixant passar per davant seu un fragment del passat barrejat amb el present. I representa que això es la nostra història? És difícil d'entendre, ja ho sé, pero disculpeu, també és dificil d'explicar! Quan entro a classe d'història, o d'art, i veig que la gent no s'interessa gens ni mica pel que explica la pobre professora, em vènen unes ganes terribles d'aixecar-me de la cadira i cridar: <<Ei nois! Que us passa? Es que l'ordinador us ha absorvit el cervell i no us deixa pensar mes que amb el facebook, el tuenti, el mesenger o el twitter? O potser esteu preocupats perque els pares us han enganxat bebent o fumant i destrossant-vos la vida? Reaccioneu! No tot es basa en la realitat del dia a dia d'un teenager  cabrejat perqué els seus pares no el deixen sortir tant tart com als altres. Hi ha unes coses que freqüenteu poc, que s'anomenen llibres. I estic segura de que si us atrevissiu a obrir-ne un i probar de lleguir-lo, la vostra vida no es basaría en esperar amb ánsia el sms del noi que us agrada que us diu bon dia. I si, teniu raó si penseu que el futur és el que importa, pero veureu, us heu parat a pensar que potser, per poder determinar el vostre futur heu de coneixer el vostre passat? I també teniu raó en dir que no, no tot es basa en l'ordinador o el mòvil, pero si que una gran quantitat; doncs llavors estem d'acord, però hem de buscar un equilibri entre totes dues coses no trobeu?>>

Es clar que mai faré aquest discurs davant de tots , però si que és el que penso. Crec que la societat d'avui dia, i m'inclueixo en ella, no valorem bé les coses importants de la vida. Però, a gustos,colors.

08 noviembre 2010

Cambios



Hay que ver que rápido pasa el tiempo. Apenas hace dos días aún bageabamos en la arena de la playa, disfrutando y nutriéndonos del sol que con su brillante luz nos coloreaba la piel. Y ahora, a día de hoy, ya vamos con abrigos, bufandas, y hasta algún que otro guante. Ah, y cinco pares de calcetines. (Vale, tal vez es un poco exagerado) Pero lo que intento decir, es que en tan poco tiempo las cosas han cambiado irremediablemente. Y lo del tiempo es tan solo, una triste y pobre metáfora de lo que realmente importa. Porque, ¿De verdad es lo mas importante llevar unas botas o unas chanclas? Comparado con el proceso de nuestras vidas, entiéndase.
Estamos constantemente en un proceso de cambio, interminable hasta la fiera muerte. Y no hablo de la adolescencia, que altera las hormonas de forma admirable; no, me refiero mas bien al cambio de nuestro interior, de pensamientos, de sentimientos...De hecho, entre lo que pensamos y lo que sentimos existe una pequeña relación recíproca de sensibilidad. Y no es mas importante lo que pensamos que lo que sentimos, ni al contrario, creo que sólo hay que encontrar un equilibrio, como en la mayoría de las cosas. Por supuesto, no es que yo lo haya encontrado, ese equilibrio, digo, y me aventúo a asegurar que casi nadie lo ha conseguido. Por lo cual no tengo derecho a dar explicaciones sobre esto, sin embargo, aunque cuando lo escribo lo hago para que algún alma aburrida y compasiva lo lea, también lo escribo para mi, para hacer razonar a mi cerebro y que se de cuenta de que la perfección que busco no existe, que realmente la perfección será perfecta para mi cuando los defectos me parezcan perfectos.

31 octubre 2010

¿Que es eso que siento en la barriga? ¿Es amor?

cherryncola:

_amaandz. ♦ on We Heart It. http://weheartit.com/entry/11234162


Puede que a veces resulte difícil aceptar lo que somos, o lo que tenemos. En mi caso, no puedo quejarme en absoluto delo que tengo es mas, aún no estoy nada convencida de merecerlo. Y es que ¿quien puede tener a un ángel entre sus brazos? A un ángel. Eso es exactamente lo que tengo yo. Ergo, no puedo mentir, en lo más recóndito de mi mente sigo temiendo, porqué, al fin y al cabo ¿que tengo yo para retenerlo aquí abajo, entre los mortales?
No puedo entender aún el giro que han dado las cosas en tan poco tiempo. Sin embargo, ha pasado, el tiempo o el destino, lo ha querido así, y yo, una simple humana, no puedo hacer nada para evitarlo. Y tampoco es que quiera,vamos.Lo que quiero decir es que desde que nos conocimos mi mundo ha cambiado, por su culpa. Pero se lo agradezco, de echo, estoy aquí sentada escribiendo esto gracias a él. Me salvó la vida, me enseñó el verdadero sentido de la vida y del amor. Aunque él no lo sabe, pues no puedo contárselo. Soy demasiado estúpida para decirle esto, o puede que esto mas bien tenga que ver con que cada vez que lo miro a los ojos, y veo mi reflejo en ellos, lo único que puedo decirle es te quiero. Un estúpido te quiero. Pero parece que eso es suficiente, pues le hace feliz. Lo puedo ver en su rostro, en sus mejillas sonrojadas, en sus labios formando una fina curva hacia arriba.Y si él es feliz, yo también lo soy.
De todas formas, escribo esto porque me gusta escribir, porque bien podría resumir todas estas sensaciones y todos estos sentimientos con dos palabras, y seguiría siendo poco para describir lo que siento.
Estoy enamorada.